Robonsbosweg 1984

Dertig Jaar Hylas

2014 Havinghastraat

Van jong naar oud

Yordi Verkroost: van pupil naar trainer

Enkele jaren geleden kon ik altijd een heel precies antwoord geven op mensen die vroegen hoe lang ik nu al lid was van Hylas. “Negen jaar alweer, wat gaat de tijd toch snel, hè”. “Tien jaar, een heus jubileum”. “Elf jaar, al meer dan de helft van mijn leven, inderdaad”. Echter, hoe ouder je wordt - het gaat nu al dramatisch klinken - hoe langer je over dezelfde vraag na moet gaan denken. Ben ik echt al vijftien jaar lid van die atletiekvereniging? Ja, het is waar. Sinds 2 november 1999 mag ik mezelf tot de groep mensen rekenen die al sinds de vorige eeuw lid is van Hylas.


Drie winnaars bij de meerkamp voor jongens pupillen tijdens de clubkampioenschappen bij Hylas in september 2000. Van links naar rechts: Yordi (3e), Robin Boerman (1e), en Jesse Lensink (2e)

De hele weg van onder tot boven heb ik bewandeld. Begonnen als pupil C, en via de voorgaande twee letters van het alfabet heb ik me omhoog gewerkt (hoewel dat natuurlijk vanzelf gaat) richting het tijdperk van de junioren, om daarna in de grote zee van de senioren te zijn beland. Dat er in die jaren veel gebeurd is, daar is geen twijfel over mogelijk. Grappig is het bijvoorbeeld dat ik ooit bij de pupillen C ben begonnen als atleet van trainster Petra Bellord, en dat ik rond mijn zestiende levensjaar samen met haar op de woensdagmiddag training ben gaan geven aan diezelfde leeftijdscategorie. Zowel mijn eerste, kleine stapjes als jonge atleet als mijn eerste ervaringen in de wondere wereld van het trainerschap liggen dus bij één en dezelfde persoon. Inmiddels ben ik via een tussenstop bij de iets oudere pupillen A al een aantal jaar trainer van de groep met junioren D, op het moment van schrijven alweer een tijdje samen met Pieter de Heer. Inmiddels zijn we een ingespeeld team dat de volgende Dafne Schippers of Eelco Sintnicolaas af zal gaan leveren. Of tenminste, daar mogen we natuurlijk altijd van blijven dromen.


Jeugdtrainers op weg naar de Crossfinale, 12 maart 2011, Amstelveen. Van links naar rechts: Amy Bruin-Burger, Roger en Petra Bellord, Yordi.

Eén van de hoogtepunten op de weg van mijn carrière als atleet zijn de International Children Games (ICG) van 2007, gehouden in het IJslandse Reykjavik. Bij deze internationale wedstrijd komen atleten in de leeftijd van de junioren C van over de hele wereld bij elkaar om het in verschillende atletiekdisciplines tegen elkaar op te nemen. Als jonge junior waande ik me tijdens deze ICG echt even in de wereld van een topsporter, compleet met call-rooms voor de wedstrijd, een jurylid die je met de rest van de atleten naar een onderdeel begeleidt en een stadion dat voor de verandering eens wel redelijk vol zit. Ook het feit dat ik in die paar dagen van IJsland alleen de weg vliegveld-hotel-atletiekbaan-hotel-vliegveld - en vooruit, af en toe ook nog het warme water van het lokale zwembad - heb gezien, droeg bij aan het gevoel dat ik te maken had met een echte internationale wedstrijd.


Groepsfoto ICG-team Reykjavik, 20 juni 2007, atletiekbaan Hylas.

Wat de toekomst zal brengen, dat weet niemand. Wel is het zeker dat je daar zelf enige invulling en invloed op uit kunt oefenen. Zo ben ik nog van plan om mijn ‘loopbaan’ als trainer te gaan verrijken met een opleiding tot Baanatletiektrainer niveau 3, zodat ik ook nog eens kan zeggen dat ik echt, officieel, een atletiektrainer ben. En wie weet waar zo’n opleiding dan weer toe leidt. Het geven van trainingen aan de junioren D ben ik in ieder geval nog niet zat, en ik hoop het dan ook nog lang te mogen doen. Op naar het volgende jubileum!